تبلیغات
پاییز وارونه

پاییز وارونه
 
هرکدام
با نقطه ای جای سر
و تنی که جز
چند پاره خط ساده نیست

شبیه آدمک هایی که
رها شده باشند
در نقاشی شگرف خدایان
نمی توانیم حتی
به پایان سطرها برسیم





+ مال شنبه است 3 آذر 92.تمام شده امشب

[ پنجشنبه 28 آذر 1392 ] [ 03:09 ق.ظ ] [ احسان موحد ] [ نظرات ]
تمام می شود
با یک جمله ی بی ریخت حتی ناتمام
و کلمات
چون کبوترهایی که راه آسمان را گم کرده اند
تا چند روز
در هوای اتاق پرسه می زنند

هیچ چیز
جز درکی بی واسطه از زمان
و پنجره ای که
به دهانی گرسنه می ماند



تو دیگر رفته ای





 + مال دوشنبه است 27 آبان 92.تمام شده امشب

[ پنجشنبه 28 آذر 1392 ] [ 02:44 ق.ظ ] [ احسان موحد ] [ نظرات ]
                                                

" زندگی من دقیقا یکنواخت است و در زندان درونی‌ام پیش می‌رود، به‌بیانی، آمیخته به نوعی بداقبالی سه‌گانه است. وقتی نمی‌توانم کاری انجام دهم، ناشاد هستم؛ وقتی می‌توانم کار کنم، زمان کافی ندارم؛ و زمانی که به امید آینده چشم می‌دوزم، مسئله بعدی که می‌دانم این است که ترس آنجاست، ترسی فراگیر، و سپس من کمتر قادرم کاری انجام دهم. "
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             فرانتس کافکا
                                                                                                                                                  منبع

برچسب ها: یادم بماند،
[ یکشنبه 24 آذر 1392 ] [ 11:55 ب.ظ ] [ احسان موحد ] [ نظرات ]
                        


                                                                              من
                                                                  حالم که خوب باشد
                                                                          به سبزه
                                                               سبزی اش را می دهم
                                                                   و به آسمان سپید
                                                                        آبی اش را
                                                         و طلا را وقف خورشید می کنم.
                                                    با این وجود در زمستانی ترین حالت ها
                                                                   باز هم می توانم
                                                                  رنگ را تحریم کنم
                                                              و گل را منع کنم از بودن

                                                                            من
                                                            می دانم روزی خواهی آمد
                                                               شانه به شانه ی من،
                                                                    پر شور و زنده
                                                           و می گویی که رویا نیستی
                                           و ادعا می کنی گرمای عشق ،تن را ثابت می کند
                                                           اگر چه روشن است عزیزم
                                                      همه ی زیبایی ات،همه ی لطافت ات
                                                                   هدیه ای است
                                                                که من به تو داده ام.
                
                                                                      سیلویا پلات
                                                              ترجمه سینا کمال آبادی                                                                             
                   

هر چند وقت یک بار می روم سراغ این شعر و تعجب می کنم و گاهی باور می کنم که حجم فردیت هر آدم تا این اندازه می تواند بی وسعت باشد که با یک پلک زدن،چهره ها را بکشد،چراغ ها را خاموش کند.انگار که آفریدگار دنیای اطرافت باشی،خورشید و مرکز دنیای خودت.

راستی حدود یک ماه پیش تولد سیلویا پلات بود.اواخر اکتبر،دو هفته پیش تر از تولد من.

[ پنجشنبه 7 آذر 1392 ] [ 02:08 ق.ظ ] [ احسان موحد ] [ نظرات ]
یک..دو..سه...صدایم را می شنوید؟ می خواهم برایتان از حال و هوای این روزهایم بگویم-اگر حوصله می کنید-.می خواهم بگویم این روزها جوری ست که بیشتر  وقت فکر کردن پیدا می کنم و کمتر می توانم فکر بکنم.دست به هیچ کار جدیدی نمی زنم و این جور وقت هاست که خودم سراغ کلمات می روم و همیشه ی خدا هم جواب نمی گیرم.می دانید بیش از پیش به این نتیجه رسیده ام که تنها خانه ی من همین سرزمین مجازی کلمات ِ با دروازه های به دلخواه خود بسته است.اغراق نمی کنم.باد که به سر و گردن و پهلوهایم می خورد می فهمم برهنه ایستاده ام.بی هیچ دارایی و تکیه گاه و دست آویزی.شاید تنها همین خانه،همین خانه ی بی در و سقف و پنجره ی نا مهربان.غصه نمی خورم.ناراحت نیستم.این را از خنده های ته قلبم بشنوید.فکر می کنم غصه ،لباس فریبنده و پر نقش و نگاری ست که ما به تن نداشته هایمان کشیده ایم.همین و بس.از این ها گذشته ام.این مشغله ها را دیگر ندارم.فکر می کنم ترس،ترس ِ از مرگ،ترس ِ از تنهایی، ترس ِ از سقوط کردن، اصیل ترین احساسی ست که آدم ها داشته اند.احساسی که گاهی این روزها به آن رسیده ام همین بوده،ایستادن وسط یک گردباد که همه چیز را پرت می کند جایی دور.نه،اشتباه نکنید. پوچ فکر نمی کنم.من به معنویتی زمینی در آدم ها اعتقاد دارم.من احساس می کنم چیزی در طبیعت مرا به سمت خود می کشد.ولی این گردباد است که نمی گذارد.این دیواری نامرئی ست که ایستاده به پیشوازم.باز هم می گویم غصه نمی خورم،نق نمی زنم ،فقط مانده ام به کدام سو بدوم.با چه کسی درباره اش صحبت کنم .آهای شما..شمایی که این جا را می خوانید..یک..دو ..سه..صدایم را می شنوید؟

[ پنجشنبه 7 آذر 1392 ] [ 12:42 ق.ظ ] [ احسان موحد ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Mihan Skin :.

درباره وبلاگ

نویسندگان
ابر برچسب ها